امام باقر علیه السلام فرمودند:

اَلْعُلَماءُ فى اَنـْفُسِهِمْ خانَةٌ اِنْ كَـتَمُوا النَّصیحَةَ اِنْ رَاَوْا تائِها ضالاًّ لایهْدونَهُ اَوْ مَیتا لا یحْیونَهُ فَبِئْسَ ما یصْنَعونَ لاِنَّ اللهَ تَبارَكَ وَ تَعالى اَخَذَ عَلَیهِمُ الْمیثاقَ فِى الْـكِتابِ اَنْ یاْمُروا بِالْمَعْروفِ وَ بِما اُمِروا بِهِ وَ اَنْ ینْهَوْا عَمّا نُهوا عَنْهُ وَ اَنْ یتَعاوَنوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا یتَعاوَنوا عَلَى الاِثْمِ وَ الْعُدْوانِ؛

اگر دانشمندان نصیحت را پنهان دارند، خیانت كرده‌اند. اگر سرگشته گمراهى را دیدند و او را راهنمایى نكردند و یا (دل) مرده‌اى را زنده ننمودند، وه كه چه كار زشتى كرده‌اند! چون خداوند تبارک و تعالى در كتاب از ایشان پیمان گرفته كه به معروف وآنچه فرمان یافته‌‍‌‌اند فرمان دهند و از آنچه نهى شده‌اند نهى كنند و بر نیكوكارى و پرهیزكارى، یكدیگر را یارى كنند و در گناه و ستم یكدیگر را یارى نكنند.

كافى، ج ۸، ص ۵۴، ح ۱۶