حسادت و بیمارى

امام علی علیه‌ السلام فرمودند:

صِحَّةُ الْجَسَدِ مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ.

سلامتی بدن در کمی حسادت است.

نهج البلاغه: حکمت 248

حسود خودخوری می کند دائما در رنج و عذاب است که چرا دیگران کارشان رونق یافته ولی او به آن نعمت ها نایل نشده است.

هر چه درجه حسادت پایین باشد سلامتی به همان نسبت بالاست. تفاوت مومن با غیر آن است که اگر حسادت به سراغش بیاید فورا فراموش میکند و به آن بها نمی دهد ولی غیر مومن آنقدر این صفت زشت را در خود تقویت می کند تا منجر به اسباب زحمت خود و محسود شود. بر همین اساس رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم می فرمودند: وَ اذا حَسَدتَ فَلا تَبغِ؛ هر وقت حسادت به سراغت آمد ستم مکن.(1)
یعنی به احتمال زیاد حسادت به سراغ همه غیر از معصومین می آید ولی دقت داشته باش از مرز دلت خارج نشود تا مجبور شوی آن را پیاده کنی و به مرحله عمل برسانی. در این مرحله امام صادق علیه السلام برای فرار از حسادت می فرمایند: وَ لکِن تَیَمَّنی مِثلَهُما.(2)

مومن هیچ گاه زوال نعمت را از دیگران نمی خواهد بلکه آرزو می کند که مانند آنها را داشته باشد این حالت را غبطه می گویند که البته ضرری ندارد برخلاف حسادت که هم برای حسود مضر است و هم برای محسود.

شرح ابن میثم
یعنى همان طورى که حسد در چیزهاى دیگر کارگر مى افتد، در تندرستى نیز مؤثر است و بر آن اثر مى گذارد. و این نوع حسد، حسدى است که به کمال رسیده است. بنا بر این تندرستى دلیل بر کمى حسد است، چون به صحت بدن ارتباط نیافته است.(3)

پی‌نوشت‌ها:
1- تحف العقول، 22
2- بحارالانوار، ج 73، ص 255
3- ترجمه شرح نهج البلاغه ابن میثم، ج 5، ص 627

منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت،1390.