سید بن طاووس گوید: دعاى امام حسین علیه‏ السلام در صبح و عصر چنین بود:

بِسْمِ‏اللّه‏ ِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ، بِسْمِ‏اللّه‏ ِ وَبِاللّه‏ ِ وَ مِنَ‏اللّه‏ ِ وَ اِلَى اللّه‏ ِ وَ فى سَبیلِ اللّه‏ ِ وَ عَلى مِلَّةِ رَسُولِ‏اللّه‏ ِ وَ تَوَکَّلْتُ عَلَى اللّه‏ ِ وَ لاحَوْلَ وَ لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّه‏ ِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ. اَللّهُمَّ اِنّى اَسْلَمْتُ نَفْسى اِلَیْکَ وَ وَجَّهْتُ وَجْهى اِلَیْکَ وَ فَوَّضْتُ اَمْرى اِلَیْکَ. اِیّاکَ اَسْأَلُ الْعافِیَةَ مِنْ کُلِّ سُوءٍ فىِ‏الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ.

بنام خداوند بخشنده مهربان، به نام خدا و براى خدا، و از خدا و به سوى خدا، و در راه خدا و بر آیین رسول خداست (سیرمن) و بر خدا توکل کردم و هیچ قدرت و توانى جز به وسیله حق تعالى نیست. بار الها من خود را به تو مى‏سپارم، و روى خود را به سوى تو مى‏دارم و کارم را به تو وامى‏گذارم و رستگارى از هر بدى دنیا و آخرت را تنها از تو مى‏طلبم.

مهج الدعوات 157، بحار 86: 313 ح 65